Χρήστος Μπόνης: Ηρακλής Αστακού - 50 χρόνια στο Πρωτάθλημα

Ένα καλοκαίρι του 1975 δέκα επιφανείς Αστακιώτες Λάμπρος Δημόπουλος, Πάνος Ντίνος (Καραμέλας) Τάκης Σούρλας, Θωμάς Φουρλάνης, Γιώργος Γαλάνης (ο μόδιστρος την τότε εποχή) Μάκης Μπαμπούρης, Ανδρέας Διακάτος, Μάκης Διαμαντής (για πολύ λίγο διάστημα) και κάποιοι άλλοι που δυστυχώς αυτή την στιγμή η μνήμη μου είναι ασθενής, αποφάσισαν να δρομολογήσουν τις απαραίτητες ενέργειες ούτως ώστε η ομάδα του Αστακού ο ΗΡΑΚΛΗΣ που έως την εποχή εκείνη ήταν ομάδα καλοκαιριού, δηλ. αγωνίζονταν σε φιλικούς αγώνες με άλλες ομάδες του Νομού αλλά χωρίς καμία ιστορική σημασία καθόσον μόνο το όνομα σαν ταμπέλα είχε αξία για τον απλούστατο λόγο να υπάρχει η διάκριση των ομάδων όταν διεξάγονταν οι αγώνες, που σημειωτέων οι συμφωνίες για την διεξαγωγή τους ήταν απόρροια προσωπικών σχέσεων κάποιων παραγόντων του Αστακού χωρίς καμία επίσημη διοικητική ευθύνη.

Οι συγκεκριμένοι λοιπόν Αστακιώτες αντελήφθησαν ότι δεν νοείται πρωτάθλημα Αιτωλ/νιας χωρίς ΑΣΤΑΚΟ!!! Έτσι λοιπόν κίνησαν τις διαδικασίες με την ΕΠΣ-Αιτω/νίας και δρομολογήθηκε το βασικό κομμάτι (δύσκολο σε πρώτη φάση) η συγκομιδή ποδοσφαιριστών.

Πράγματι λοιπόν ένας ικανός αριθμός από ποδοσφαιρική αξία νέων ανθρώπων (κατά 90%) που η πλειοψηφία τους ήταν μαθητές στο Γυμνάσιο, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και ξεκίνησε η διαδικασία υπογραφών δελτίων στο οίκημα που σήμερα είναι το μανάβικο του Νικήτα, δίπλα στο περίπτερο του Κακαβά. 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν έφθασε η στιγμή να υπογράψω δελτίο, ο Μάκης Μπαμπούρης με ρώτησε πόσο χρόνων είμαι (ήμουν 15 τότε) και στο άκουσμα των 15 με ενημέρωσε ότι στην ηλικία αυτή είναι απαραίτητη η υπογραφή γονέα ή κηδεμόνα. Που να πάω στον πάτερα μου να του πω να βάλει υπογραφή σε ποδοσφαιρικό δελτίο:;; Ούτε που θα το άκουγε!!! Θα το έσκιζε, όχι θα το υπέγραφε, έτσι λοιπόν στράφηκα στην μητέρα μου η οποία με πόνο ψυχής υπέγραψε σαν γονέας και έτσι απέκτησα δελτίο!!! Την επόμενη προσήλθαν και πολλοί άλλοι (κυρίως μαθητές) οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω συγκροτούσαμε κάποιες ομάδες από γειτονιές (συνοικίες) οι οποίες κάθε Σάββατο στα βαράγκια δίναμε αγώνες, μάχες σώμα με σώμα για το ποιος θα είναι νικητής (Αγορά, Δημητρούλα, Χοβολιό). Η αγορά είχε τους καλύτερους ποδοσφαιριστές και ποιο ποιοτικούς εξού και η ομάδα του ΗΡΑΚΛΗ βασίστηκε στην πλειοψηφία από το σύνολο αυτής της συνοικιακής ομάδας Χρ. και Λευτ. Μάντζαρης, Κώστας Κουγιανός, Μάκης Αλυσανδράτος, Ντίνος Τριλίβας, Μάκης Παπαλέξης, κλπ). Κάποιοι εξ αυτών στα επόμενα δυο χρόνια άλλαξαν στρατόπεδο και πήγαν σε μια από τις μεγάλες ομάδες της Αιτωλοακαρνανίας (Τρίκαρδος) όπως ο Χρ. Μάντζαρης, Μ. Αλυσανδράτος και Κ. Κουγιανός).

Με το κλείσιμο όλων των εκκρεμοτήτων τον Σεπτέμβριο η ομάδα ξεκίνησε τους αγώνες από την Γ' κατηγορία. Πρώτος αγώνας στο Αιτωλικό με το Αγγελόκαστρο 1-1. Τεράστια επιτυχία. Βέβαια στην συνέχεια είχαμε μεγάλες σε σκορ ήττες από πολύ καλές ομάδες και πιο έμπειρες αλλά η πρώτη χρονιά (1975-1976) ήταν η χρονιά εμπειρίας. Την επόμενη χρονιά το Δ.Σ. διευρύνθηκε με τον Γιώργο Γαλάνη (μόδιστρο) και τον Νίκο Σπετσέρη (Τσιτζίκι) και με προσθήκες νεοφερμένων ποδοσφαιριστών νέων (σε ηλικία) όσο και μεγαλύτερων, δημιουργώντας ένα πολύ καλό σύνολο που μας ανέδειξε πρωταθλητές (βέβαια κερδίσαμε και δυο χαμένους αγώνες με ενστάσεις λόγω κακής συμμετοχής αντιπάλων ποδοσφαιριστών με ψεύτικα δελτία).

 

Η χρονιά της ανόδου ήταν η αρχή να ξεκινήσει κάτι πιο ουσιαστικό. Φύγαμε από την έδρα που είχαμε στο Αιτωλικό και επί δυο χρόνια είχαμε σαν έδρα το γήπεδο της Μαχαλάς (επί δυο χρόνια μετακινούμασταν με φορτηγό στην Μαχαλά για να παίξουμε μπάλα). Νέα πρόσωπα στην διοίκηση με προπονητή τον Λάμπρο Πιτσούλια ο οποίος με την επιβλητικότητά του αλλά και την αγάπη στην ομάδα, δημιούργησε ένα σύνολο εκπληκτικό (να μην κάνω εκτενή αναφορά τώρα). Νέοι στην πλειοψηφία από ηλικία, μαθητές ως επί το πλείστον στην πλειοψηφία συνεπικουρούμενοι από ένα σύνολο περίπου οκτώ-δέκα ποδοσφαιριστών πολύ μεγαλύτερων στην ηλικία (Τζώνη Λουκέρη, Γιώργο Καλισώρα, Γρήγορη Μπόνη, Νίκο Γκάτση (Λιλε) και στην πορεία Βασίλη Ντέμο, Νίκο Μάκρη, Τάκη Μπουκουβάλα, Νιόνιο Καβαλιεράτο και αρκετούς άλλους που αδυνατώ να τους αναφέρω σήμερα.

Τα χρόνια πέρασαν και έφθασε η εποχή Ανδρέα Μαγγίνα (πρόεδρος) ο οποίος πήρε την απόφαση και το ρίσκο να κατασκευάσει γήπεδο στον Αστακό με τα χαρακτηριστικά που διέπουν ένα κανονικό γήπεδο για πρωτάθλημα (ο συγκεκριμένος που σήμερα είναι η έδρα της ομάδας, υπήρχε και πολύ παλιά αλλά απλά ήταν ένα τετράγωνο που στήναμε τα δοκάρια σε τρύπες και παίζαμε το καλοκαίρι. Πολλές φόρες βέβαια δεν τον χρησιμοποιούσαμε και μεταφερόμασταν ακριβώς απέναντι στον χώρο που γειτνιάζει με τον δρόμο που πάει στον κάμπο. Εκεί ήταν κάπως πιο ιδανικός λόγω της μορφολογίας. Και για να μην μακρηγορώ η σκέψη και η πρωτοβουλία του Ανδρέα Μαγγίνα έγινε πράξη. Το γήπεδο έγινε (διαμορφώθηκε ο αγωνιστικό χώρος) στήθηκαν μόνιμα γκολποστ, δημιουργήθηκαν αποδυτήρια (στον ίδιο χώρο που είναι σήμερα αλλά πιο μικρά και χωρίς τα βασικά δηλ. νερό και ηλιακούς) και πάγκους για τους αναπληρωματικούς (φυσικά στην πορεία όλα αλλάξαν).

Η ομάδα έγινε ΟΜΑΔΑ, τρεις φόρες την εβδομάδα προπόνηση στο γήπεδό μας (αφήσαμε πίσω την Τσαπουρνιά που πηγαίναμε όλοι στιβαγμένοι σε ένα φορτηγό, λησμονώ το όνομα του ιδιοκτήτη) και έτσι είχαμε την άνεση να μπορούμε να προπονηθούμε έστω και με τις ελάχιστες προπονητικές γνώσεις που είχε ο Λάμπρος ο οποίος στην πορεία έγινε εξπέρ.

Πολλά θα μπορούσα να γράψω, κατεβατά ολόκληρα. Δεν θα αναφέρω ποδοσφαιριστές --τουλάχιστον σήμερα, που πέρασαν από αυτήν την ομάδα έως το 1982 που έχω την πλήρη εικόνα (ποδοσφαιριστές που στην συνέχεια της πορείας τους αγωνίσθηκαν σε τεράστιες ομάδες τόσο στην Αθήνα (ΑΕΚ, Πανιώνιος) όσο και στον Παναιτωλικό. Θα το αφήσω αυτό το κομμάτι για μελλοντικό μου άρθρο ή σε κάποια εκδήλωση του ΗΡΑΚΛΗ.

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΗΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ. Η τότε ομάδα με Λάμπρο Πιτσούλια στο προπονητικό τιμ για δυο χρόνια έκανε μια Αιτωλοακαρνανία να παραμιλά.

Κερδίσαμε για το κύπελλο Αιτωλ/νίας την τρίτη κορυφαία ομάδα του Νομού (μετά την Ναύπακτο και την ΑΕΜ - δεν αναφέρω τον Παναιτωλικό διότι ήταν σε κατηγορία ανώτερη Γ' Εθνική τότε) τον ΑΡΗ ΑΙΤΩΛΙΚΟΥ, φόβητρο όλων των ομάδων. Όταν κληρωθήκαμε μαζί του και μάλιστα στο Αιτωλικό, μας λέγανε να πάρουμε σακιά μαζί μας (αντιληπτός ο συνειρμός).

Εμείς τους γράψαμε κανονικά, πήγαμε και το αποτέλεσμα 3-2 υπέρ του ΗΡΑΚΛΗ. Τρία γκολ ο ανερχόμενος σταρ της Αιτωλ/νίας Πάνος Δημητρούκας. Βουβάθηκε όλος ο νομός!!! Απίστευτο αποτέλεσμα. Στην συνέχεια βέβαια περάσαμε την Μάστρου και φτάσαμε στον ημιτελικό με την Β' ομάδα του Παναιτωλικού στο γήπεδο του Αγρινίου. Ο Παναιτωλικός μας υποτίμησε και έβαλε μικρούς μέσα αλλά μέχρι το 70' το σκορ 0-0. Άρχισε να κάνει αλλαγές και έβαλε τρεις επαγγελματίες (το δικαιούνταν βάση του κανονισμού). Και πάλι τίποτε, στο 85' εφεύρεση πέναλτι του Αγρινιώτη διαιτητή υπέρ του Παναιτωλικού, φασαρίες από την πλευρά μας αλλά κανένα αποτέλεσμα (κανείς δεν πίστευε ότι θα είχε αποτέλεσμα), εκτέλεση από Αγρινιώτη φορ αλλά το απέκρουσα και ο διαιτητής έδωσε επανάληψη. Κακός χαμός, αλλά η απόφαση απόφαση, δεύτερη εκτέλεση, η μπάλα στο δοκάρι διώξιμο από την περιοχή μας, ο (αείμνηστος) Πάνος Μουρούκης δίνει (εδώ έχω μια μικρή αμφιβολία) ή στον Μάκη Βότση που κάνει μεγάλη κούρσα και πασάρει στον Γιώργο Μακρυπίδη ο οποίος σκοράρει ή το αντίθετο (δεν το θυμάμαι καλά) 1-0!!!! Έληξε ο αγώνας με καθυστέρηση πολύ αλλά εμείς είμασταν οι νικητές ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΤΗΝ Β' ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΥ. Χαμός στον Αστακό. Το τι έγινε δεν λέγεται.

Αυτά και αλλά πολλά θα μπορούσα να γράφω ώρες ολόκληρες εδώ αλλά θα το κλείσω ως εξής. Η σκοπιμότητα αυτής της μικρής (ή εκτενής) αναφοράς γίνεται διότι φέτος ο ΗΡΑΚΛΗΣ κλείνει 50 χρόνια από την πρώτη ένταξή του σε πρωτάθλημα (1975-1976).

Προτείνω λοιπόν στην διοίκηση της ομάδας να στείλει επιστολή στον Δήμο Ξηρομέρου ούτως ώστε να δρομολογήσει μια εκδήλωση και να τιμήσει όχι τους ποδοσφαιριστές αλλά σαν πρώτη κίνηση τους παράγοντες (όσοι δεν είναι εν ζωή να προσκληθούν συγγενείς τους) και τους προπονητές. Καλό θα ήταν να ενταχθεί στις καλοκαιρινές δράσεις που θα έχουν την δυνατότητα να παρευρεθεί η πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν από το 1975-1976 ως και σήμερα ή ακόμη και το Πάσχα. Ας το ξεκινήσει το Δ.Σ. και ας το τολμήσει ο ΔΗΜΟΣ αλλά θα πρέπει να το επεξεργαστούν αρκετά καλά, στοιχειά υπάρχουν.